DRUK MAAR GEEN HAAST

Willemijn zit sinds augustus thuis. Herstellend van overtraind zijn en nu ook met een afgescheurd stuk middenvoetsbeentje. Een gesprek over de beste willen zijn, pushen en relativeren.

‘Het voelde of ik op een denderende trein zat. Zonder tussenstops op weg naar het eindstation. En of ik nu hoog of laag sprong, aan de snelheid en de stations van de trein veranderde niks. Ik had het gevoel geen invloed te hebben. Ik zat in de trein en deed wat er van mij verwacht werd.

We waren op trainingskamp in Marseille het Olympisch water aan het verkennen voor 2024. Ik had het jeugd-WK gevaren, een extra trainingskamp met Annemiek en Anette gedaan voor hun voorbereiding op Tokyo en toen snel door naar Marseille. De eerste dagen gingen nog, maar alles kostte energie. Zelfs plezier maken op een foilingplank kostte energie. Ik gaf het aan, maar niemand reageerde. Ik heb toen hard aan de noodrem getrokken en ben vroegtijdig met het vliegtuig naar huis gegaan.

‘Nu pas merk ik hoe vaak ik over mijn eigen grens ben gegaan. Dit is een les die ik moest leren en ik ben blij dat ik daar nu de tijd voor neem.’ Willemijn is nu drie maanden thuis. Na enkele weken stapte ze op een stekker en scheurde een stuk pees van haar middenvoetsbeentje af. Ze moest in het gips. ‘Door mijn voet had ik verplichte rust. En eigenlijk een geluk bij een ongeluk: ik hoefde niet meer te kijken of ik misschien toch naar het WK mee kon. Ik moet nu eerst de genezing van mijn voet afwachten.’
Willemijn heeft nagedacht en gewerkt aan haar mentale herstel. ‘De afgelopen jaren was ik alleen maar de sporter. Willemijn de zeiler. Elke dag zowat hetzelfde: zeilen hijsen, trainen, aan je doel werken, zeilen strijken, fysieke sessie en slapen om de volgende dag weer energie te hebben om hetzelfde te doen. En als ik niet op het water zat, was ik bezig met dingen die met het zeilen te maken hadden. ‘Mijn hoofd moest snappen dat ik niet alles kan. En dat is een
uitdaging. Ik ben geen robot die alles altijd maar kan en ook nog vrolijk en energiek opstaat. Ik kan goed een smile op zetten. Ik dacht: “ook al voel mij niet super, je moet ook goede dingen kunnen laten zien als je vermoeid bent. Niet zeuren, dat wordt er al te veel gedaan.” Ik vond het een zwaktebod als je een training niet deed. De fysieke trainer heeft goed nagedacht over de opbouw en als je alles eruit wil halen moet je dat schema volgen.

Ik heb de laatste weken gefocust op Willemijn als mens. Een groot stuk daarin is: rust. En dan bedoel ik niet slapen of op de bank liggen. Het tempo van werken lag te hoog. Ik wilde te veel in te weinig tijd. Alles zo efficiënt mogelijk. Er niet van kunnen genieten, omdat het simpel weg te veel is.

‘Natuurlijk heb ik ook deze periode getwijfeld of ik niet moest stoppen met de topsport. Het is een harde wereld. De manier waarop de afgelopen jaren is gegaan is niet hoe ik verder wil. De focus lag bij mij de laatste jaren op de beste zijn. Dat is het doel. Dat geeft druk. En een verplichting. Het beïnvloedt mij negatief. Ik zoek nu naar een manier om de focus te verleggen; andere dingen die ik leuk vind. Dat was, eh is niet makkelijk. Het is een nieuwe balans vinden tussen sporter en mens. Er zijn momenten dat je moet pushen. Topsporter zijn is niet altijd leuk. Maar er zijn ook momenten dat je juist even pas op de plaats moet maken. Juist door dingen niet te doen, doe ik er alles aan. De coach van Kiran Badloe (de Olympisch surf-kampioen) zegt het mooi: Set the goal and forget the goal.’

‘Ik neem de tijd voor mijn herstel. Ik heb de richtlijn dat als ik merk dat mijn energie meer word, ik nog een week wacht voordat ik meer ga doen. Zo hou ik mijn energie gedurende de week en ga ik niet te snel dingen doen. Ik heb het gevoel dat ik een grote stap heb gemaakt. Ik geniet van wat ik aan het doen ben. Ook al is deze periode misschien niet de makkelijkste of leukste. Ik neem meer tijd voor dingen, stel prioriteiten en durf ‘nee’ te zeggen en te accepteren dat niet alles vandaag afkomt. En heb daardoor ook veel meer zin in morgen. Ik vind mijn leven in de grote lijnen leuk maar ook van dag tot dag. De beste wil ik nog steeds worden. Dat is nou eenmaal wie ik ben. Dit betekent niet dat ik tijdens het harde werken er niet van mag genieten. En waarom zou ik er niet van mogen genieten? Met het zeilen kom ik op mooie plekken, doe ik wat ik heel graag doe en mag ik de beste zeilers van de wereld uitdagen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *