EINDELIJK WEER EEN WEDSTRIJDJE!

Het blijft maar schakelen, terugschakelen en doorschakelen in deze tijden. Manus als Willemijn hebben de afgelopen maanden met veel plezier in top (zeil-)weer kunnen trainen en zelfs een wedstrijd met hele internationale top kunnen varen. Toch is er veel gebeurd en niet gebeurd.

‘Belangrijkste was dat redelijk plotseling onze opa overleed. Waren we met de kerst nog met hem gaan eten, ineens ging het zo snel en we waren blij dat we nog bij de uitvaart aanwezig konden zijn’, vertelt Manus. ‘Het was een heel gedoe, want er zijn weinig vluchten en je moet tweemaal getest worden. Ik kwam vanuit Faro en vloog via Lissabon en Willemijn kon alleen eens per week een vlucht op Brussel krijgen.’ ‘We zaten midden in het trainingskamp, we kregen natuurlijk wel berichten maar we konden weinig doen,’ vult Willemijn aan. ‘Je blijft je werk doen, al merkte ik wel dat ik sneller afgeleid was en minder tips kon opnemen. Het zeilen gaf wel een fijne afleiding, maar het is toch raar om zo ver weg te zijn als iemand in je familie overlijd.’ ‘We waren blij dat we rond de crematie thuis waren om het afscheid met elkaar te doen’, zegt Manus.

Voor Manus gebeurde er überhaupt veel. ‘We stonden klaar om naar de Asian Cup in Abu Dabi te gaan. Ineens werd die gecanceld. Maar de Thai boys, die ons als sparring-partner hadden uitgenodigd, hadden al het materiaal al op de plaats van bestemming. De vraag was om misschien toch daar te gaan trainen. Op de dag dat wij het vliegtuig in zouden stappen hebben ook onze partners het afgeblazen. Er zaten zoveel risico’s aan of wij wel konden trainen en of wij terug konden komen in deze Covid-tijd. We hebben direct de volgende dag een vlucht gepakt naar Vilamoura.’

‘Ik zat al op Lanzarote’, vertelt Willemijn. ‘Het is voor mij daar geweldig: mooi weer en eigenlijk altijd goede wind. Helaas kwam Elise terug van een behoorlijke blessure en was het meer opbouwen dan trainen. We moesten oppassen met hoge intensiteit en te veel handling. Het was elke dag kijken hoe Elise wakker werd en dan konden we pas het plan voor de dag bepalen. Elise en ik zijn beide mensen die hard trainen; veel uren maken en pushen. Vooral voor Elise was dat iedere dag weer aankijken wat ze kon doen zwaar. Ze kreeg steeds minder zin om te zeilen. Alles wat ik deed werd moeilijk. Helpen of haar juist met rust laten, niks was goed.’ Er moest iets veranderen. Willemijn vliegt naar huis voor de crematie en heeft even tijd om te reflecteren. Maar zelfs na het besproken te hebben met Elise en de trainers werd het er niet beter op. ‘Ik begon het steeds minder te vinden. Al probeerde ik met een open mind de trainingen in te gaan. Na 2 dagen merkte ik dat het net zo was als toen ik wegging.’

‘Toen heb ik het laten gaan. Als Elise geen zin had, ging ik geen energie meer in stoppen. Ik dacht: misschien is de enige manier om Elise juist niet aan de arm te nemen en haar zelf te verantwoordelijkheid te laten nemen over haar instelling.’

Willemijns’ gezicht spreekt boekdelen. ‘Ik deed mijn eigen ding en probeerde zoveel mogelijk te leren. Dit klinkt nu makkelijk, maar ik vond het een uitdaging! Het was moeilijk om niet zelf steeds geïrriteerd te raken.’

Het hele Nederlandse zeilteam, inclusief de traningsmaten van Manus en Daniel zit op Lanzarote. Maar Manus en Daniel zijn daar niet. Manus: ‘We konden januari en februari in Portugal meetrainen metdeIerenendeEngelsen.’ Maarzekijkenuitnaarhereniging met hun teammaten op Mallorca bij de eerste grote wedstrijd van elk seizoen: de Prinses Sophia. Maar ook deze wedstrijd wordt op het laatste moment afgelast. ‘Het was goed die twee maanden met het Engelse en Ierse team mee te trainen. Maar het is ook jammer als je zo’n lange tijd niet samen met je eigen team bent en er veel nuance verloren gaat die als een “nieuw normaal” wordt beschouwd. Het is moeilijk om de stappen te volgen en te maken die de anderen hebben gemaakt. Je verliest de grip op wat je teamgenoten doen. Ik voel dat ik de tussenstappen niet zie of kan maken. En dit remt mijn ontwikkeling. We waren eraan toe om weer samen met Pim en Bart te trainen.’ Nu Mallorca niet doorging, moest er een ander plan komen en dat was de boot naar Lanzarote brengen. Zo konden Manus en Daniel samen met Pim en Bart trainen en opgedane informatie uitwisselen. En aangekomen op Lanzarote blijkt dat er toch nog een wedstrijd wordt georganiseerd. En omdat het hele internationale veld aanwezig, zowel voor de 49er als de 49er-FX is iedereen opgewonden. Eindelijk weer racen!

Willemijn had ondertussen haar gedachten over Elise met de coaches en Elise gedeeld en er kwam een groot verschil in demindset bij Elise. Ze had er weer zin in en mocht ook van de medische staf weer volop aan de bak. ‘Nu lekker potjes varen. Van mensen winnen, het is een fijn gevoel. We zaten er beiden goed in,’ vertelt Willemijn. ‘De eerste dag merkten we dat we nog voorzichtig waren en moesten wennen aan de hoeveelheid boten. We wisten vaak wel wat de winnende lijn was maar durfden er nog niet volledig voor te gaan. We bouwden safety in. En zo win je geen races.’

Ook Manus moest even wennen aan eindelijk weer een race op topniveau varen. ‘We hebben het de eerste dagen niet slecht gedaan en met Daniel ging het lekker.’ ‘Hoe we aan het racen waren voelde erg in controle,’ zegt Willemijn. ‘We werkten goed samen en ook al gingen de starts nog niet goed, we voeren onszelf naar voren. Een keurig evenement gevaren, geen uitschieters.’

Beiden kijken met plezier op de wedstrijden terug. ‘Ik ben erg tevreden hoe het is gegaan. We gingen goed de baan over., werkten goed samen en de snelheid was goed,’ zegt Willemijn. ‘We zijn uiteindelijk met 1 punt verschil 11e geworden. Tuurlijk wil je hoger en ik geloof echt dat we dat kunnen. We kunnen nog veel meters bij de start pakken. Nu gaat er soms nog iets mis waardoor we eerst helemaal achter het veld langs gaan en dan pas starten. Een actie die je veel meters kost. We hebben goed geëvalueerd en we zijn ook realistisch. Dit was de eerste wedstrijd na 6 maanden. Na het Europees kampioenschap hebben we nauwelijks samen getraind. Elise heeft 3 maanden niet gezeild en 2 maanden opgebouwd. Het voelt alsof dit nog niet alles is en dat dit een goede warming up was voor het seizoen. Een goed startpunt waar we op verder kunnen bouwen.’

Manus kwam net niet in gold terecht. ‘Dat was wel jammer, maar ik heb fijn geraced. En de sfeer was goed aan boord. Het is een van de laatste races met Daniel als maatje. Daniel gaat stoppen na de Allianz-regatta in Medemblik in juni. Hij wil zich op het trainen van jonge talenten gaan richten. Ik wil heel graag door met een nieuw maatje waarmee ik me kan kwalificeren voor de Olympische Spelen 2024 in Parijs. Maar eenvoudig zal het zoeken naar een nieuwe partner niet worden. De poel in Nederland is klein en het niveau is niet altijd even hoog. Het moet inspireren en ons beiden naar een topniveau brengen. Het wordt de komende tijd rondkijken, praten en proberen.’

Manus is op dit moment thuis. De boten worden vanuit Lanzarote teruggereden en er wordt even niet getraind. Willemijn start vanaf dinsdag met wedstrijden in Cascais (Portugal). ‘Die wedstrijd kwam er ineens weer tussen. En alleen voor de 49erFX. Dus alle internationale teams hebben zich ingeschreven. Lekker nog even racen en daarna twee weken vakantie.’ En dan maar hopen dat de wedstrijden in juni in Medemblik doorgaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *