Een ongeluk zit een in klein hoekje

Wat een bijzonder jaar. Corona schopte het wedstrijdseizoen door de war. Toen toch een EK die niet zo ging als verwacht. Goed evalueren en de winter in. Maar dat liep toch weer even anders: Elise kreeg vlak voor vertrek een scheur in haar heuppees. We spreken Elise over haar blessure.

‘Na het EK hebben we geëvalueerd. Nieuwe plannen maken, uitzoeken wat en hoe we willen verbeteren. Na de vele uren die we in de zomer hadden gemaakt besloten we nu om even rust van het zeilen te nemen. Willemijn had behoefde om even weg te zijn van het zeilen, boatwork en gym. Elise had juist zin om deze periode sterker te worden, vooral in haar bovenlichaam. Samen met de fysieke trainer een plan gemaakt. 4x bovenlichaam, 2x benen en 2x fietsen in de week. Een pittig programma maar ik had er zin in. Lekker met gewichten gooien en sterk de winter in gaan. 

Een paar dagen voor vertrek deed ik me laatste krachttraining. Met nog wat vermoeidheid van de afgelopen trainingen legde ik mijn tassen in de bus om naar Vilamoura mee te nemen. Het transport zou de volgende dag vertrekken.

Ik was samen met Giorgos, een van de fysieke trainers, in de gym. Warming up ging goed. Mijn eerste oefening was een squat met 1 been. Een oefening die ik al 4 weken in me programma heb zitten, en ik moet eerlijk zijn, niet me favoriete oefening.

 Tijdens het derde setje voelde ik dat er iets niet goed was. Ik voelde een raar gevoel bij me rechter bekken, raar genoeg niet eens heel pijnlijk op dat moment. Ik stopte direct. Toen Giorgos naar me toe kwam schoot de pijn erin. Met hulp van Giorgos naar de sportarts gehinkeld. Huilend op de stoel ging de sportarts onderzoeken. Ik voelde dat het niet goed was. 

Na wat voelen en kijken kwam ze er niet uit. Bladerend door een groot boek waar alles instond zei ze; ‘ik heb dit nog nooit gezien.’

De volgende dag ben ik naar het ziekenhuis gegaan om foto’s te maken. Gelukkig kwam de uitslag snel; een scheur in de pees bij me rechter bekken.

In de auto naar huis samen met papa, kwam het besef pas echt. Ik barste in tranen uit, ik wist gewoon even niet wat ik moest. Ik had me zo verheugd om weer te gaan zeilen maar wist dat dit ging lang duren…

Er zijn nu 6 weken voorbij en het gaat goed. De fysio heeft me heel erg geholpen. 2 of 3 keer per week kreeg in een check up en nieuwe oefeningen. Aan het begin kon ik erg weinig, had veel pijn en ik moest oppassen dat de pees niet volledig afscheurde. Na 2 weken was de ergste pijn weg en kon ik zelfs een stukje fietsen. Ik kreeg vertrouwen en ging meer doen. Een week later kreeg ik de klap: enorm veel pijn. Ik moest rustiger aan doen. Mijn vertrouwen was weg. Beetje voor beetje ging ik weer wat doen. Voorzichtiger dan eerst. 

Mijn armprogramma ben ik tijdens me herstel blijven doen. Sommige oefeningen moesten wat aangepast worden omdat ik niet goed kon staan. Nu mag ik gelukkig weer alles en ben ik 2x per dag aan het trainen om me voor te bereiden op het aankomende trainingskamp. Zeilen is erg zwaar en het is niet goed om opeens veel load te hebben. Ik probeer nu al zoveel mogelijk load te draaien om straks zo fit mogelijk te zijn en geen schok te krijgen.  

Begin januari mag ik weer mee en proberen te zeilen. Ik mag niet direct alle zeiltrainingen doen maar ik heb super veel zin om weer in de boot te staan! En om eerlijk te zijn: ook de zon weer te zien!’ Vertelt Elise

Wat neem je mee van je blessure?

 Elise: ‘Ik heb geleerd om meer naar me lichaam te luisteren. Ik ben een doorzetter en schrik niet van een extra training maar ik moet me grens in de gaten blijven houden en misschien ben ik er te vaak over heen gegaan. Je heb wel dagen dat je vermoeid bent of er even geen zin in hebt, ik voel dat goed aan maar luister er nog te weinig naar. Ik ga me vaker de vraag stellen of ik de training kan doen en of het verstandig is. En dan extra goed me warming up doen.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *