IN EVENWICHT KOMEN OM DE VOLGENDE STAP TE ZETTEN

Het Europees Kampioenschap is afgerond. Het was een bijzonder evenement in een bijzondere tijd. Manus en Willemijn zijn nu, na twee weken rust, zich aan het voorbereiden op de komende winter. Zij hebben afgelopen weken gebruikt voor reflectie en het maken van een plan. En de jaarlijkse gezondheidscheck doorlopen.

HOT NEWS

Willemijn hoorde gisteravond dat haar A-status en die van haar bemanning Elise is verlengd tot augustus 2021. Dat wil zeggen dat zij van het NOC*NSF elke maand een financiële bijdrage krijgen. Hoewel zij op het EK de kwalificatie voor de status niet hebben behaald (top 6), behouden zij in deze vreemde tijden op basis van hun progressie hun status. “We zijn er super blij mee!”

Ook Manus heeft positief nieuws. Hij wordt met Daniel de sparringspartner van Bart Lambriex en Pim van Vugt. Voor het eerst in de geschiedenis is er een Nederlandse 49er gekwalificeerd voor de Olympisch Spelen. De Nederlandse eisen zijn erg hoog; Je moet twee keer top 8 of een keer top 3 tijdens een Europees of Wereldkampioenschap varen. Met een 6e plek op het EK is het Bart en Pim gelukt en winnen ze ook de interne selectie. Voor Manus geldt dat hij volop het trainingstraject kan meedraaien en ook een hogere vergoeding krijgt op het materiaal en de verblijfskosten.

Even terugkijken en dan weer vooruit

Manus: “We hebben slim getraind tijdens de Corona periode. We wisten dat Bart en Pim goede kaarten in handen hadden om Nederland te kwalificeren. Mijn doel was om zelf zo veel mogelijk te leren, elkaar te pushen en zo sterk mogelijk aan de start van de wedstrijden te staan. Soms was het moeilijk, omdat er voor lange tijd niks op de planning stond. We zijn blijven samenwerken en mede daarom voelt het voor mij ook als een overwinning dat er een Nederlands 49er-team aan de start bij de Spelen mag verschijnen. En ja, liever had ik er gestaan.

Daniel en ik hebben best een lastige tijd gehad, maar het EK hebben we, gezien de bijzondere omstandigheden, in ieder geval goed geracet. Ik had nog wel twijfel of dit project me voldoende te bieden had. Tijdens aanloop naar en de afgelopen wedstrijden lag de focus erg op Bart en Pim. Wij kregen nauwelijks persoonlijke aandacht. Ik merkte dat ik snel geïrriteerd was. Ik raakte veel energie kwijt aan gesprekken met onze coach Rick. Rick is een bijzondere figuur en onze persoonlijkheden en communicatie-stijlen liggen ver uit elkaar. Dat is soms moeilijk. Ik had irritatie naar de anderen en naar het regelen van dingen. Soms nam ik de irritatie mee het water op waardoor het de training en wedstrijd negatief beïnvloedde.

Nu Bart en Pim geplaatst zijn voor de Spelen is er meer duidelijkheid. Zij hebben een plan aan ons voorgelegd over hoe ze het aankomende jaar voor zich zien. En ons gevraagd om trainingspartner te worden. Om een goede trainingspartner te zijn moet je het andere team kunnen uitdagen. Hoe meer jij ontwikkelt hoe meer je elkaar kunt pushen tot verbetering. We hebben afspraken gemaakt om als een team op te trekken en dus ook dat er gelijkwaardige aandacht is naar beide boten. Ik vind het een eer om Bart en Pim te mogen ondersteunen in hun voorbereiding naar de Spelen.”

Willemijn: ’Ik kijk met een goed gevoel terug op de wedstrijden. We hadden twee toernooien vlak achter elkaar, na anderhalf jaar geen wedstrijden gehad te hebben. We hebben beide toernooien keurig gezeild. De focuspunten die we voor de wedstrijd gesteld hadden, gingen goed en we hebben daar stappen gemaakt. We misten alleen snelheid. De eerste dagen gingen oke, maar op de laatste dag van het EK liepen andere boten bij ons weg.

Andere landen hebben zich in de afgelopen anderhalf jaar beter ontwikkeld dan wij. We zijn de afgelopen periode wel veel op het water geweest maar hebben niet het gevoel dat we veel geleerd hebben. Dat is niet leuk om te constateren. Het is niet stimulerend en geeft geen energie.
Een helder punt voor verbetering: we moeten dit de snelste winter ooit maken! Samen met Annemiek en Annette maken we een plan hoe we sneller kunnen worden en wat we daarvoor nodig hebben. En vooral plezier hebben!”

Medische keuring

Elk jaar worden we medisch gekeurd. Je hele lichaam en geest wordt onder de loep genomen (zie inzet).
Het start met een vragenlijst over je mentale gezondheid. In een aantal stellingen geef je aan hoe je het afgelopen jaar hebt ervaren; over angst, beslissingen nemen, vertrouwen, enzovoorts. Wat je goed vindt gaan en wat je de aankomende tijd wil verbeteren.
De volgende dag bespreek je bij de sportarts de uitslag van de mentale test. Herken je de oranje dingen, gaat het echt goed met je, wat houd je bezig, en herkent zij ook de verbeterpunten die je gesteld hebt.
Daarna begint het lichamelijke gedeelde. Hoeveel ruimte je in je gewrichten hebt, hoe je controle is, beweeg je je schouwers, knieën, polsen en andere spieren wel goed. Dan zijn er wat oefeningen om je kracht te meten. In het urine-onderzoek komt een PH-waarde dat belangrijk voor het volgende gedeelte: de maximale inspanningstest. Je krijgt allemaal stickers op je geplakt. Ook krijg je een masker over je mond en neus. En dan mag je op de fiets gaan trappen. Je moet op 80 RPM (rounds per min) de gehele test blijven. De wattages worden stap voor stap verhoogd. Aan het begin doe je nog bijna niks. Na ongeveer 5 min moet je al aardig doortrappen. De test stopt als je je benen niet meer rond krijgt. Dan heb je 3 min om je hartslag zoveel mogelijk te laten dalen.
Uit al die informatie rolt een verslag, waarin vooral een vergelijk getrokken wordt met voorgaande jaren.
Willemijn’s keuring was goed. Geestelijk en lichamelijk niets aan de hand. “En ik kon tijdens de maximaal test 6% harder trappen dan vorig jaar. Ik was niet superfit, omdat ik na de wedstrijden nog niet getraind had. Ik ben tevreden met de uitslag en fijn om van de arts groen licht te krijgen.
Voor Manus staat de keuring pas over een paar maanden op het programma.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *