BRAKEND NAAR EEN BRONZEN MEDAILLE

De afgelopen periode was voor Manus en Willemijn turbulent. Succes en teleurstelling in een snelkookpan. Veel evenementen, vermoeidheid en ontwikkeling. Beiden zijn nu in een rustiger vaarwater en kijken uit naar komende winter. In de volgende nieuwsbrief het verhaal van Manus, hieronder een verslag van Willemijn.

“Het begon allemaal afgelopen winter. Ik was geblesseerd en kon en mocht lange tijd niet of nauwelijks varen. Op het EK in Weymouth was ik nog niet helemaal hersteld. In de winter wil je graag doorstappen, zodat je in vorm bent als team als het wedstrijdseizoen begint. Ik had het gevoel achter te lopen. We hebben het niet slecht gedaan op het EK, maar ik hoopte op meer.

Terug in Nederland kwam een periode van vier evenementen vlak achter elkaar: NordSea-regatta,
Kieler Woche, Jeugd Wereldkampioenschap en een trainingstrip naar Tokyo.
De Nordsea zeilde ik voor het eerst met Elise als vaste bemanning. Elise de Ruiter en ik hebben Kieler Woche,
een natuurlijke klik. De samenwerking loopt makkelijk en we hebben dezelfde mindset. Elise is brons op Jeugd WK iemand die hard wil werken; ze is bereid te investeren en hard te trainen op het water en op de
kant. We werden eerste.

Op naar Kiel

Kiel heeft altijd een sterk deelnemersveld. Dat maakt de wedstrijden daar echt interessant. Eerst een week getraind en toen het vierdaagse toernooi in. We wilden dit toernooi gebruiken als meetmoment voor het Jeugd WK. Afgesproken was dat we de medalrace niet zouden meemaken, omdat we 3 dagen later al in Risör, Noorwegen moesten zijn om te starten in JeugdWK. Het liep iets anders.

Na de qualifiers stonden we ergens rond de top 10. We hadden geen hele goede wedstrijden gevaren maar ook geen slechte. Het waren twee dagen geweest met aflandige wind. In Kiel draait de wind daardoor veel en moet je snel zijn in het maken van je beslissingen. Mij ligt dat. Ik hou er van om snel overstag te kunnen en dan tik tak naar de bovenboei te komen.
Tijdens de finals was de wind meer aanlandig en daardoor stabieler. Maar ook veel minder (1 a 2). Ik weet dat ik dan hard kan varen. Het jezelf vooral niet te moeilijk maken. En met Elise ging het lekker. We waren weinig energie kwijt op de kant, omdat we ons eigen ding konden doen. Op het water stonden we goed aan. Het vertrouwen was er en we hoefden niet veel te communiceren.
De eerste dag gingen de wedstrijden niet bijzonder goed. Maar omdat wij een
van de weinige waren die die dag stabiel vooraan finishten en de laatste
wedstrijd wonnen, klommen we naar de 2e plek. Nog 1 dag te gaan met weinig
wind. Het was een dag om het simpel te houden; gewoon hard varen. We vertrouwden erop dat we de snelheid hadden en konden een eerste en tweede plek varen. Nu stonden we stabiel tweede.

Maar hierdoor ging ons plan om samen met Manus en Scipio vroeg de volgende dag richting Noorwegen te
vertrekken niet door. Wel een mooie kans om een medalrace te varen! Voor Elise de eerste keer, voor mij de
tweede keer. Er stond goede wind en we hadden er veel zin in. Wel een beetje zenuwachtig.
In de medalrace krijg je dubbele punten. De mensen achter ons konden ons nog inhalen, maar we hadden ook nog zicht op de eerste plaats. Dat maakt het best moeilijk je eigen race varen.
Direct na de start splitste het veld: wij links met vier boten waaronder de Duitsers die 1 stonden. Links was betalend en de top 4 was aardig los. Wilden wij nog kans maken op een eerste plek moesten we in het tweede upwind rak de aanval openen op de Duitsers die een paar meter voor ons lagen. We zagen op links goede druk, wij tackten,deDuitsersgingennietmee.Wehaddenietsmeerdruk,maar ronden de bovenboei net achter hen. Wij voelden de spanning oplopen. Ook omdat de boten achter ons opliepen omdat die eerder wind kregen. Net nog even twee gijpjes en als tweede de lijn over. We hebben zilver!

Snel naar Risör

Erg blij met het resultaat. Nu zo snel mogelijk de boot op de trailer, ons geëxcuseerd voor de prijsuitreiking en op naar Noorwegen. Over tweeënhalve halve dag begon het JeugdWK. Onderweg en ook bij aankomst in Noorwegen kregen we van veel mensen leuke berichten en complimenten.
We bleven in de high zitten. Snel de mast op de boot gezet, gegeten en naar bed. De volgende dag even invaren; kijken of alles goed zit en het water en de wind verkennen. Op de wal nog even de event stickers plakken. Ik was moe en we hebben het dus kort gehouden.

Ik ging naar het Jeugd WK om te winnen. Een evenement winnen is elke wedstrijd een top 5-plek varen. In Kiel hebben we laten zien dat we goed kunnen varen. Grote concurrentie zijn de Zweden en de Australiërs; die moesten we in de gaten houden. De eerste dag was raar. Eerst kwam de wind aan een kant langs de berg en toen we bij de bovenboei aankwamen draaide de wind langs de andere kant van de berg waardoor de wind zo’n 40 graden draaide. Wij konden er goed op reageren en lagen top 3. Helaas, de wedstrijd werd er uitgehaald. Snel even opladen en bekijken voor de volgende. Wind werd minder en stabieler. Wedstrijd oke. Daarna een wedstrijd gevaren waar alles niet zo gaat als je wilt. We lagen iets van top 5 bij de onderboei en vanaf daar ging het mis. De kiteschoot zat om de voorkant van de boot heen! Elisegingnaarvoren,dewindkwammeerin,ikpaktedienietgoedopenwesloegenom.Boot rechttrekken en weer doorvaren, maar de kiteschoot zat nu ook om het zwaard! We konden niet hard downwind en iedereen haalde ons in! Een 21ste plaats.

Na zo een race hadden Elise en ik meteen het idee dat we hierdoor het evenement zouden verliezen. Je mag het hele evenement geen fout meer maken! Aan de rubberboot even alles eruit gegooid en met nog veel wedstrijden te gaan, moesten we niet nu opgeven. Vijf minuten balen en kijken hoe we de volgende wedstrijd gingen winnen. Nog een oke wedstrijd gevaren en terug naar de kant om op te laden voor de volgende dag. Het was een rollencoaster van emoties; eerst in een super high uit Kiel en op de eerste dag van het Jeugd WK meteen met de neus op de feiten gedrukt dat het nu opnieuw begint en je het weer moet laten zien.

De dagen daarna was ik ziek. Ik kon niks meer binnen houden. De wind stond aardig aan. We voeren op de binnenbaan. Het was een korte baan met steeds 3 in plaats van 2 ronden. Ik was helemaal op, braakte om de haverklap. Opdracht was het simpel te houden. Ik wist niet in welke wedstrijd we zaten en in welk rondje. Elise heeft me er doorheen gesleept. We hebben heel stabiel gevaren. Alleen maar top 3 plekken.

De voorlaatste dag begon met een te vroege start en dus een diskwalificatie. Daar ging onze aftrek van de slechte race op de eerste dag! Erg balen.
De wind nam af en dan wordt het verschil in boathandling en speed minder groot. Iedereen kwam meer bij elkaar en het was moeilijker om er doorheen te varen. Je zag dat de top 3 boten niet steeds meer vooraan zaten, maar ook een 10 plek of hoger voeren. We hadden nog zicht op de eerste plaats!

Op de laatste dag moeilijke omstandigheden. We voeren best goed, maar uiteindelijk werden de Zweden op 1 punt verschil 2e en een Italiaans team met 3 punten voorsprong Jeugd Wereldkampioen. Ik had nog nooit van ze gehoord. Zij hebben heel stabiel gevaren, nauwelijks een wedstrijd gewonnen maar wel steeds voorin. Erg knap.
Op de kant de knop om gezet en genoten van het feit dat we wel een medaille hebben. Niet de kleur die we wilden, maar met alles wat er gebeurd is een goede prestatie.

En door naar Tokyo

Ik was helemaal leeg. Ik had geen energie meer. Fysiek omdat ik bijna niks kon binnenhouden en mentaal omdat het een rollercoaster van emoties was. Nu over twee dagen het vliegtuig in naar Tokyo. Ik was zo moe dat ik in het vliegtuig aardig heb bijgeslapen. We landden ’s ochtends in Japan. Het was belangrijk om op te blijven en direct in het goede ritme te komen. Ik moest goed mijn energie in de gaten houden.
Ik mocht naar Tokyo om Annemiek en Annette te helpen om het water te verkennen en te pushen om sneller te worden voor een goede prestatie op de Olympische Spelen komend jaar. Ik had weinig zin om het water op te gaan. Ik had zoveel uren gemaakt, was ziek geweest. Ik snakte naar rust en vakantie. Toch als ik op het water was, had ik plezier. Erg gaaf om op het Olympisch water te zeilen! En Annemiek en Annette te helpen. Verder alleen moe. Ik vond het grappig te merken dat ik het op het water nog naar me zin had. Ik doe echt niks liever.
Midden in het kamp kreeg ik te horen dat Odile terug in het team kwam. Niet ik, maar zij werd met Cecile trainingspartner van Annemiek en Annette. Het betekent voor mij dat ik de WK’s van 2019 in Nieuw Zeeland en van 2020 in Australië niet mee mag doen. Ik had opeens geen stem meer. Ik merkte dat ik over een grens was.

Terug in Nederland heb ik vrij genomen en ben een week aan boord bij mam en pap geweest. Lekker over IJsselmeer gevaren met de zeeschouw. Mijn energie kwam terug en ik heb een aantal goede gesprekken gevoerd over mijn toekomst. Vooral mijn oude coach Alex Breuseker en Maurice Paardekoper zetten de boel op scherp en helpen mij verder.

Nu heb ik samen met mijn coach Kaj Böcker en Elise een plan gemaakt voor de winter. We zijn blij met het plan en met elkaar. We gaan vooral met veel wind boathandling verbeteren en sneller worden. Als Annemiek en Annette in Europa zijn trainen we met hen. De overige tijd met de talenten en met de jongens. Ik kan weer vooruitkijken en de stappen maken om uiteindelijk in Parijs op de Olympische Spelen uit te komen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *